Misschien kunnen we hier even stil staan
in de schaduw van vermoeide kruinen
aan het einde van een uitbundige herfst
luisteren naar de gedempte stemmen van dit bos
dat we delen met wat door deze struiken sluipt.

We zijn kleiner en jonger dan de stammen
die als grootouders over ons heen buigen
terwijl Galloway’s grazen op het mos waar ooit
wilde paarden vluchtten voor speren en jachtkreten.

Lees meer

Appelbomen kruipen traag de flanken op
van een schaduwrijk dal, geduldig gesleten.

Hier rijpt het graan in gouden golven
hoor je de Krijtzee in elke aar.

In kaarsrechte heirbanen lees je
de doelmatigheid van veroveraars.

Weerbarstige bomen buigen over heilige huisjes
tussen de velden. Een kerktoren in elk vergezicht.
Ook god vond zijn weg naar Haspengouw.

Lees meer

En soms lijkt alles dan plots
op zijn plaats te vallen
als puzzelstukken die maanden
onaangeroerd op tafel lagen.

Hoe je hier ruimte vindt
om adem te halen

tussen knotwilgen die als koppige boeren
met de handen in de zakken
tegen de wind leunen.

Lees meer

Soms vraag ik me af wie het koppigst is: dit landschap
of wij, die het sinds mensenheugenis bevolken
in hutjes op de hei waar onze voeten zonken
in zand dat wit wegtrok, maar geen centimeter week.

Hoe we met de moed der wanhoop aardappelen verbouwden
in onwelwillende gronden, magere koeien in schrale weiden
tot grazen aanmaanden, weckpotten in vochtige kelders

stockeerden voor dagen waarop de vrieskou aan onze erven knaagde.

Lees meer

Ook wij bestaan uit lagen.

Zoals dit landschap dat zich
als boeken lezen laat

kromme appelbomen met namen
die klinken als een lied
dat al lang niet meer
over deze heuvels klonk

rottend fruit in vochtig gras
waar ooit ladders en grootvaders aan knoestige stammen opklommen

uitgeholde wegen
als ingesleten verdriet.

Lees meer