Ademruimte

En soms lijkt alles dan plots
op zijn plaats te vallen
als puzzelstukken die maanden
onaangeroerd op tafel lagen.

Hoe je hier ruimte vindt
om adem te halen 

tussen knotwilgen die als koppige boeren
met de handen in de zakken
tegen de wind leunen.

Een plek waar je nooit eerder was
maar die je bekend voorkomt
als een lied dat bij de eerste luisterbeurt
meteen vertrouwd aanvoelt.

Dat je niet meer verlangt
dan wat je bent. Je ogen
die kraaien volgen in hun vlucht.  

Het geruis van een stad
in de verte. En de wind
die zichzelf in de kruinen zoekt.

Je rekt je uit
als een lome zomeravond
die niet valt, maar er altijd al was. 

(c) Leen Raats

Over dit gedicht

Toen coördinatoren Cathy De Gusseme en Jan Thys me contacteerden met de vraag of ze mijn gedicht ‘Ademruimte’ mochten gebruiken voor hun publicatie Treinstapper 4, was ik meteen enthousiast. Het is in feite niet geschreven met één bepaalde plek in gedachten, maar veel mensen herkennen er hun favoriete plekje in de natuur in.

Treinstapper is een reeks publicaties van de Grote Routepaden, die wit-rode markeringen die je doorheen heel België tegenkomt langs wandelpaden en trage wegen. Dit zijn langeafstandswandelingen die niet lusvormig zijn. Maar met de Treinstapper volg je deze paden van treinstation naar treinstation. Zo geraak je altijd weer thuis.

In dit boekje staan tien routes, met uitleg over wat er onderweg te zien is. Elke route begint met een gedicht. Ik vertoef in het goede gezelschap van Herman de Coninck, Miriam Van Hee, Bert Deben, Philip Hoorne, Tom Marien, Geert De Kockere en Thomas Goyvaerts.

De Engelse vertaling van dit gedicht is gepubliceerd in Crannóg Magazine, een toonaangevend Iers literair tijdschrift.